Ξυπνώ και κοιμάμαι με ένα σκοτεινό μυστικό. Δεν ξέρω καν τι είναι. Τόσο καλά κρυμμένο το φυλάω. Κι όλο περιμένω να το φωνάξω. Κι όλο θέλω να το πω μα σιωπώ. Κι ίσως μια μέρα, μια κατάλληλη μέρα, που θα ξέρω πως ήρθε η ώρα να πω το μυστικό μου, να τό 'χω ξεχάσει. Κι όλο θα με ρωτάω... άραγε τί να ήταν; Κι όλο θα ξεχνάω. Μέχρι που δεν θα με νοιάζει πια. Θα έχω λησμονήσει. Κι όλα τα σχέδια που σκόπευα να εφαρμόσω όταν θα ερχόταν η ώρα να αποκαλύψω το μυστικό μου, θα παραμείνουν σκέψεις που σβήστηκαν σαν ήρθε το πρωί.
Έχω ένα μυστικό, ένα σκοτεινό μυστικό. Ξεγελάω τον εαυτό μου πως τάχατες ανακατεύομαι με το πλήθος, ενώ ξέρω πως πάντα θα ξεχωρίζω, όσο είμαι μύγα και προσπαθώ να κρυφτώ μέσα στο γάλα... κι αυτό είναι το μυστικό μου.
Λάρνακα, Τετάρτη, 22/05/2013.
