Οι σχέσεις τους στα τριάντα

Συχνά κάνω πομπώδεις δηλώσεις του τύπου: «θα ήθελα να είμαι σε σχέση». Η πραγματικότητα όμως είναι πως εάν είχα σχέση, δεν θα ήξερα τι να την έκανα! Π.χ.

Πως τους φαίνεται το πρόσωπό μου

Κοιτώντας το αδειανό τετράδιο αναρωτιέμαι πως να είναι το πρόσωπό μου. Ξέρω πως είμαι μουτρωμένος. Νιώθω πως, η απογοήτευσή μου εκφράζεται μια χαρά, απ' τα μάτια μου, τα μάγουλά μου και τα χείλη μου. Ξέρω επίσης πως, αν κάνω μια παλικαριά και πάω μέχρι τον καθρέφτη του μπάνιου, θα μπορέσω να δω ακριβώς με ποιον τρόπο εκφράζεται η απογοήτευση και η κούρασή μου στο πρόσωπό μου. Όμως, η πραγματική μου απορία είναι τελικά:

I laughed at my self

One day you decide to check your blog stats... and you get confused...

Κι ας τα έχει με άλλον

   Να λιώνεις στη ζέστη... να σου φυσάει ο ανεμιστήρας οροφής και να ξεραίνονται τα μάτια σου. Να κλείνεις τα παντζούρια στην προσπάθειά σου να κλείσεις τη ζέστη απ' έξω... και να μένεις στα σκοτεινά... καλοκαίρι μέσα στο σπίτι. Πως να μην πάθεις κατάθλιψη μετά; Κάθεσαι στο γραφείο τάχα για να είσαι παραγωγικός. Κάθεσαι με επιμονή από νωρίς το πρωί. Αλλά τα πράγματα

We just don't know it yet.

I've been living in a Utopia for some time now. Busy with deadlines. Busy going out with people I call friends. Busy...

Keeping my self busy kept me alive. I was happy to say “No I can't, I'm busy” because I was telling the truth. And then I met her.

She was beautiful and confident. All we talked about was work. We talked about the fact that she has a job and I don't. “Senior programmer?”, she asked. I didn't know how to reply to her. I was just staring at her mouth, waiting for her next word, feeling week and vulnerable. I had to go. I had to leave. But she left instead. 

I gathered my stuff, I paid my bill and I started walking, as I was leaving I waved good bye. She yelled at me: “Send me your resume, send me your cv”. I quickly said “Yeah yeah” and I run away. 

In the safety of my home I replay the whole scene and I only feel stress. These feelings inside me can't be healthy. Then I try to comfort me and my only consolation is that we are all dead and buried. We just don't know it yet.