Συχνά κάνω πομπώδεις δηλώσεις του τύπου: «θα ήθελα να είμαι σε σχέση». Η πραγματικότητα όμως είναι πως εάν είχα σχέση, δεν θα ήξερα τι να την έκανα! Π.χ. κάθε πόσο θέλει φαγητό, ή πρέπει να την βγάζω και στο μπαλκόνι να αερίζεται; Ποιες δραστηριότητες είναι εγκεκριμένες για άτομα που έχουν σχέση; Θα φτιάχνουμε μαζί κάστρα στην άμμο ή θα πρέπει να σταματήσω να παίζω με τα κουβαδάκια μου στις παραλίες...;
Και τώρα μια σοβαρή απορία: που σκατά πήγε η αθωότητα; Γιατί να είναι όλες πληγωμένες και πονηρεμένες; Ίσως παίζει κάποιο ρόλο και το γεγονός πως οι πιο τολμηροί άνδρες που πλησιάζουν πρώτοι τις γυναίκες είναι και πιο μαλάκες αλλά... και πάλι... γιατί μετά από μια άθλια σχέση να μην πιστεύουν στον έρωτα και στον ρομαντισμό;
Θα προσπαθήσω να βγάλω ένα συμπέρασμα. Λοιπόν δεν υπάρχει πιο δυνατό πράμα από τον έρωτα, στον υλικό κόσμο των αισθήσεων που ζούμε. Ο έρωτας είναι τόσο δυνατός που μας τυφλώνει. Κι ίσως γι' αυτό στα τριάντα τους οι γυναίκες καταπιέζουν τον έρωτά τους γιατί ξέρουν πως τυφλώθηκαν στις προηγούμενες σχέσεις κι έπεσαν με τα μούτρα... και δεν θέλουν να επαναλάβουν τέτοιες βουτιές. Από την άλλη δεν είμαι γυναίκα και δεν μπορώ να ξέρω τι θέλουν από τις σχέσεις τους στα τριάντα.
No comments:
Post a Comment