Κοιτώντας το αδειανό τετράδιο αναρωτιέμαι πως να είναι το πρόσωπό μου. Ξέρω πως είμαι μουτρωμένος. Νιώθω πως, η απογοήτευσή μου εκφράζεται μια χαρά, απ' τα μάτια μου, τα μάγουλά μου και τα χείλη μου. Ξέρω επίσης πως, αν κάνω μια παλικαριά και πάω μέχρι τον καθρέφτη του μπάνιου, θα μπορέσω να δω ακριβώς με ποιον τρόπο εκφράζεται η απογοήτευση και η κούρασή μου στο πρόσωπό μου. Όμως, η πραγματική μου απορία είναι τελικά:
«Πως να φαίνεται το πρόσωπό μου αυτή τη στιγμή, στα μάτια κάποιου άλλου;».
Ετούτη η απορία θα μείνει αναπάντητη, πολύ απλά γιατί δεν μπορείς να πας και να ρωτήσεις: «Πως σου φαίνεται το πρόσωπό μου;» και να περιμένεις να πάρεις μια ειλικρινή απάντηση! Θα μου πείτε τώρα: «Ποιος τρελός θέλει να ξέρει τι πραγματικά σκέφτονται οι άλλοι για τη φάτσα του;» και θα έχετε δίκιο. Απλά – ναι είναι όλα τόσο απλά στη ζωή – μάλλον είμαι σε εκείνη τη φάση της αυτογνωσίας όπου θέλω πραγματικά να ξέρω που στέκομαι. Ήδη σαν κοινός θνητός γνωρίζω πως δεν έχω την τέλεια φάτσα, αφού δεν είμαι ούτε μοντέλο, ούτε κινηματογραφικός αστέρας, αλλά θα ήταν ωραίο να ήξερα ποιοι με βλέπουν και με σιχαίνονται και ποιους τέλος πάντων δεν τους ενοχλεί η εμφάνιση του προσώπου μου.
Τελικά είμαι απλά κουρασμένος κι οι σκέψεις μου είναι ανάκατες. Στο τέλος θα πάψω να σέρνω αυτό το μολύβι σ' αυτό το τετράδιο και θα σηκωθώ να πάω θάλασσα με μια παρέα που ελάχιστα γνωρίζω. Και θα περάσω ωραία στο νερό, στον ήλιο και στην άμμο! Και τότε πραγματικά, ούτε καν που θα με ενδιαφέρει το πως τους φαίνεται το πρόσωπό μου.
No comments:
Post a Comment