Να λιώνεις στη ζέστη... να σου φυσάει ο ανεμιστήρας οροφής και να ξεραίνονται τα μάτια σου. Να κλείνεις τα παντζούρια στην προσπάθειά σου να κλείσεις τη ζέστη απ' έξω... και να μένεις στα σκοτεινά... καλοκαίρι μέσα στο σπίτι. Πως να μην πάθεις κατάθλιψη μετά; Κάθεσαι στο γραφείο τάχα για να είσαι παραγωγικός. Κάθεσαι με επιμονή από νωρίς το πρωί. Αλλά τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θες. Και τελικά νιώθοντας άδειος ψάχνεις κάτι αόριστο μέσα στις σελίδες του διαδικτύου που να σε γεμίσει. Ένα ανέκδοτο για να γελάσει λίγο το χειλάκι σου. Μια ιστορία αγάπης για να υγρανθεί το ματάκι σου. Ένα οτιδήποτε, για να νιώσεις οποιοδήποτε αίσθημα... από αυτά που νιώθουν οι ζωντανοί.
Περνάς από το σελίδες με ανέκδοτα, σε σελίδες με εξυπνάδες και καταλήγεις σε σελίδες με αστείες εικόνες για άτομα άνω των δεκαοχτώ. Τίποτα όμως δεν σε γεμίζει. Τίποτα. Τελικά κάποια στιγμή ανοίγεις το facebook... και την βλέπεις φάτσα φόρα μπροστά σου. Τα γαλάζια της τα μάτια θα σημαδεύουν τη ψυχή σου για πάντα. Το χαμόγελό της επίσης θα σου θυμίσει πως η ζωή είναι ωραία κι ας τα έχει με άλλον.
No comments:
Post a Comment