Πόση αγάπη και πόσο μίσος μπορούμε να αποδώσουμε στο ίδιο πρόσωπο;

Στο πρόσωπο της πρώην που μας άφησε. Στο πρόσωπο που θεωρούσαμε τον κόσμο μας. Στο πρόσωπο που πλέον, μας είναι τόσο ξένο...

Χριστούγεννα σου λέει μετά...

Λευκωσία 25 Δεκ. 2013. Χριστούγεννα. Ξυπνάω το πρωί με όλη τη διάθεση να προγραμματίσω. Αλλά πρώτα πρέπει να κλείσω το ξυπνητήρι μου και να πάω στην εκκλησία. Κοιτάω την ώρα. Είναι εφτά το πρωί. Τα μάτια μου τσούζουν κι έτσι τα κλείνω λίγο για να τα ξεκουράσω... όταν τα ανοίγω είναι ήδη δέκα και μισή. Έχασα και την εκκλησία αλλά και πολύτιμο χρόνο από τον προγραμματισμό. 

Τείχη Κ.Π.Καβάφης

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Τα αποφθέγματα στα status

Έχω μια δεύτερη ξαδέλφη που γράφει διάφορα πετυχημένα κατά καιρούς στο Facebook. Σήμερα περιληπτικά έγραψε:

Είναι πολύ μίζερο να βλέπεις συνέχεια status με «πικρόχολα αποφθέγματα»... και ακόμα χειρότερο αυτοί που τα αναρτούν να μην ξέρουν την έννοιά τους.

Κάποιοι το πιο πάνω φαινόμενο το θεωρούν φυσιολογικό κάτω από το πρίσμα του «freedom of speech» όπως το ονομάζουν (το ελευθερία του λόγου είναι πολύ χωριάτικο... τες πα)... εγώ θα το έλεγα...

Απλά κρυώνεις.

Κοιτάω τα δεκαοχτάχρονα στο μετρό της Αθήνας. Κρατάνε χεράκι και ταυτόχρονα δεν μπορούν να κρατήσουν τα κορμιά τους μακριά το ένα από το άλλο. Θα ήθελα να μπορούσα να δω το μέλλον τους. Πόσο καιρό θα κρατήσουν τα μέλια; Ποιος θα πληγώσει τον άλλον πρώτος; Θα μείνουν για πάντα μαζί;

«Θα σε κάνει άνδρα ο στρατός» - Ισχύει! (Ακολουθεί μαθηματική απόδειξη... :p )

«Μου έλεγαν θα σε κάνει άνδρα ο στρατός!!! Πλένω, σφουγγαρίζω, σκουπίζω, μαγειρεύω, χαιρετάω όποιον περνάει... δεν έγινα άνδρας! Η μάνα μου έγινα»

Καλό ανεκδοτάκι... τώρα σκέφτομαι εγώ τι έκανα στο στρατό;

Έκανα...:

1) Πλύσιμο μόνο στο ΚΕΝ - μου βάζω ένα 4...

2) Σφογγάρισμα σε όλη τη θητεία - μου βαζω ένα 6...

3) Σκούπισμα σε όλη τη θητεία - μου βάζω ένα 5... κάτι σκονούες που δεν επιάνοντω τις έριχνα πίσω απ' τους φοριαμούς...

4) Μαγείρεμα στην εκπαίδευση ΛΥΒ - μου βάζω ένα 2... ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με το φαγητό...

5) Δεν χαιρετούσα και πολύ στο στρατό... - 3 πάντα αντικοινωνικός... πφφφ

Εάν βαθμολογήσω τη μαμά μου στους ακόλουθους τομείς... και μετά βρω τη διανυσματική απόσταση... θα ξέρω πόσο μακρυά είμαι από το να γίνω η μάνα μου...

Τελείωσες το πρόγραμμα;

   Από 144 γραμμές κώδικα που είχα ήδη έτοιμες, σήμερα τις έκανα 141... και το πρόγραμμα ομαδοποίησης διανυσμάτων στο επίπεδο (δυο διαστάσεις), τώρα κάνει ομαδοποίηση διανυσμάτων στον χώρο 16 διαστάσεων... και γενικά σε όσες διαστάσεις θέλει κανείς!

 Άρα για άλλη μια φορά επαληθεύεται ένα ρητό που είχα ακούσει παλιά. Το ρητό που έχει να κάνει καθαρά με τον προγραμματισμό λέει περίπου τα παρακάτω.

Οι σχέσεις τους στα τριάντα

Συχνά κάνω πομπώδεις δηλώσεις του τύπου: «θα ήθελα να είμαι σε σχέση». Η πραγματικότητα όμως είναι πως εάν είχα σχέση, δεν θα ήξερα τι να την έκανα! Π.χ.

Πως τους φαίνεται το πρόσωπό μου

Κοιτώντας το αδειανό τετράδιο αναρωτιέμαι πως να είναι το πρόσωπό μου. Ξέρω πως είμαι μουτρωμένος. Νιώθω πως, η απογοήτευσή μου εκφράζεται μια χαρά, απ' τα μάτια μου, τα μάγουλά μου και τα χείλη μου. Ξέρω επίσης πως, αν κάνω μια παλικαριά και πάω μέχρι τον καθρέφτη του μπάνιου, θα μπορέσω να δω ακριβώς με ποιον τρόπο εκφράζεται η απογοήτευση και η κούρασή μου στο πρόσωπό μου. Όμως, η πραγματική μου απορία είναι τελικά:

I laughed at my self

One day you decide to check your blog stats... and you get confused...

Κι ας τα έχει με άλλον

   Να λιώνεις στη ζέστη... να σου φυσάει ο ανεμιστήρας οροφής και να ξεραίνονται τα μάτια σου. Να κλείνεις τα παντζούρια στην προσπάθειά σου να κλείσεις τη ζέστη απ' έξω... και να μένεις στα σκοτεινά... καλοκαίρι μέσα στο σπίτι. Πως να μην πάθεις κατάθλιψη μετά; Κάθεσαι στο γραφείο τάχα για να είσαι παραγωγικός. Κάθεσαι με επιμονή από νωρίς το πρωί. Αλλά τα πράγματα

We just don't know it yet.

I've been living in a Utopia for some time now. Busy with deadlines. Busy going out with people I call friends. Busy...

Keeping my self busy kept me alive. I was happy to say “No I can't, I'm busy” because I was telling the truth. And then I met her.

She was beautiful and confident. All we talked about was work. We talked about the fact that she has a job and I don't. “Senior programmer?”, she asked. I didn't know how to reply to her. I was just staring at her mouth, waiting for her next word, feeling week and vulnerable. I had to go. I had to leave. But she left instead. 

I gathered my stuff, I paid my bill and I started walking, as I was leaving I waved good bye. She yelled at me: “Send me your resume, send me your cv”. I quickly said “Yeah yeah” and I run away. 

In the safety of my home I replay the whole scene and I only feel stress. These feelings inside me can't be healthy. Then I try to comfort me and my only consolation is that we are all dead and buried. We just don't know it yet.

Σκληρά και Ψυχρά

Όταν πατήσεις τα τριάντα κι είσαι πια, ένας ακόμα πληγωμένος ανάμεσα στους πληγωμένους, τότε ίσως καταλάβεις γιατί κάποιοι αποκήρυξαν(ή αποτίναξαν) τον ρομαντισμό τους κι έγιναν τα σκληρά και ψυχρά τέρατα, που πάντα φοβόσουν.

Ίσως βρω την ισορροπία μου

Μερικές φορές θέλω να γράψω για όλα αυτά που νιώθω και κανείς δεν θέλει να τα ακούσει. Απόψε είναι μια απ' αυτές τις νύχτες. Όμως δεν θα σπάσω το φράγμα και δεν θ' αφήσω να ξεχυθούν αδάμαστα τα συναισθήματά μου. Γιατί πολύ απλά αναρωτιέμαι, αν ίσως έχει ήδη κάποιος γράψει κάτι παρόμοιο με αυτό που θέλω να εκφράσω. Κι αν ίσως κάποιος άλλος μπόρεσε να εκφράσει πιο περίτεχνα την μοναξιά μέσα στο πλήθος.

Θα αφήσω λοιπόν τις ποιητικές φανφάρες που συνηθίζω να χρησιμοποιώ και θα καταγράψω την ωμή πραγματικότητα. Και θα το κάνω πλέον όχι γιατί θα έχει κάποια φιλολογική αξία. Θα το κάνω απλά για να μπορώ στο μέλλον να το διαβάζω και να αναγνωρίζω το κατά πόσο βελτίωσα την κατάστασή μου ή την χειροτέρεψα.

Αυτό που νιώθω λοιπόν είναι πως δεν ταιριάζω πουθενά. Δεν θέλω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου ή τον πιθανό (απίθανο θα έλεγα σύμφωνα με τα στατιστικά του blogger) αναγνώστη αυτής της ανάρτησης. Οπότε θα ξεκαθαρίσω πως ενώ είμαι αυτό που λέμε ευχάριστη παρέα, δεν είμαι μέσα στα πράματα και δύσκολα λαμβάνω μέρος στις συζητήσεις της παρέας. Τις πιο πολλές φορές κάθομαι σιωπηλός στη γωνιά μου κι ακούω και όταν θέλω να επέμβω, μιλάω, μα κανείς δεν με ακούει. Δεν έχω παράπονο. Είναι λογικό. Η ροή, ο διάλογος, είναι όλα γρήγορα κι εγώ ο αργός, μένω πίσω μαζί με τη σκόνη.

Το μόνο που με λυπεί είναι που έχω τόσα να πω, έχω τόσα να εκφράσω που νιώθω πως θα εκραγώ. Είναι άραγε εγωιστικό που θα ήθελα να υπήρχε μισός άνθρωπος που να ενδιαφέρεται να μάθει κάτι για μένα; Ίσως και να είναι. Κι ίσως γι' αυτό ο Θεός με απομονώνει, ρίχνοντάς με ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο πολύ μέσα στα πράματα. Επιπλέον το ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο ομιλητικοί απ' εμένα (αυτό το πιο ομιλητικοί πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω πως συμβαίνει) ίσως συμβαίνει, για να πάρω τις εμπειρίες μου και να γίνω πιο εύστροφος στο να παίρνω πιο γρήγορα τον λόγο και να απαντώ σε ότι θέλω να απαντώ. Έτσι... ώστε να μην επιστρέφω στο σπίτι μου και να σκέφτομαι τους διαλόγους και τα πράματα που θα ήθελα να πω, αλλά ποτέ δεν είπα.

Ο χρόνος θα φανερώσει το γιατί νιώθω έτσι. Ίσως και να γίνομαι πιο σοφός ακούγοντας σιωπηλά. Κι ίσως στο τέλος να σταματήσω να θέλω να κάνω παρεμβάσεις. Στη εποχή των γρήγορων και εύκολων αντιπερισπασμών, ίσως βρω την ισορροπία μου και ηρεμήσω.

Καλημέρα σας!

Έχει σπάσει το αμόνι;

Αυτό που ένας ήχος, μια μελωδία, ένα τραγούδι τέλος πάντων, μπορεί να ξυπνήσει τόσες αναμνήσεις πάντα με συνάρπαζε. Μετά από μια πεντάχρονη σχέση όμως το μόνο πράγμα που με ενοχλεί πραγματικά είναι ακριβώς αυτό. Τα τραγούδια που της άρεσαν... όσο υπέροχα κι αν είναι, όσο μελωδικά κι όσο χαρούμενους στίχους κι αν έχουν, λυπάμαι, μα μου φαίνεται πως θα με πληγώνουν μια ζωή. Το μόνο πράγμα που με παρηγορεί, που μου δίνει κουράγιο να συνεχίζω να ακούω μουσική, είναι πρώτα το γεγονός πως είχαμε διαφορετικά γούστα στη μουσική. Κι έπειτα το γεγονός πως ουσιαστικά σταμάτησα να ακούω μουσική όταν την γνώρισα... ή τουλάχιστον άκουγα πολύ λιγότερη μουσική απ' ότι πριν την γνωρίσω... έτσι δεν έχω πολλά κομμάτια του γούστου μου που να με μαχαιρώνουν με αναμνήσεις δικές της.

Απόψε άκουσα τραγούδια που άκουγα πριν την γνωρίσω. Κι ένιωσα όμορφα. Μια γλυκειά νοσταλγία με γέμισε για τα καλοκαίρια που έριχνα τ' αδέλφια μου στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε... οπουδήποτε... τώρα που το σκέφτομαι, έχω ένα μόνο παράπονο. Μεγαλώσανε τόσο γρήγορα... και μου λείπει τόσο πολύ η αθωότητα που είχαν κάποτε. Και τώρα που ακόμα κι οι καλές αναμνήσεις μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια, πως θα μπορέσω να χτίσω καλές αναμνήσεις στο παρόν, για να ανατρέχω σ' αυτές στο μέλλον; Μπορώ άραγε να σφυρηλατήσω μέσα μου τη γαλήνη και την ευτυχία; Ή έχει σπάσει το αμόνι μου για πάντα;

Writing about life

Thoughts travel through my mind as I close my eyes sitting at my desk. I wish I wasn't so tired. I wish I could sort my thoughts and write them down. But while I think of the cooling breeze of the summer night, running through all of your curves, oh my unknown faceless love, a fraction of a second later, I envy the sun that makes love to you while you lay down the hot sand of a beautiful beach. Then I imagine that your legs are my harbor and I'm the sailor that wants to rest in between them...

You see my thoughts have lost their consistency... my eyelashes refuse to cooperate... I must not fall asleep... oh I want to dream... and most of all I want to see your face my love... the face that will be next to me for the rest of my life. Pfff words... meaningless words that fly through walls leaving me empty once again. Is this how life is going to be from now on? Will I be a dead man writing about life? What can I write about life if I don't live it?

Entropy (example)

1. Ιnformation Εntropy

Entropy is a measure of the uncertainty in a random variable. The random variable X has n outcomes {x₁, ..., x_n}. Each outcome x_i has it's own probability p_i to appear. The average information per outcome is called information entropy and is denoted with H(X):

Δίνοντας χώρο σε περισσότερο κενό

Δεν γίνονται πειραματικές σχέσεις

Και μια μέρα μπαίνεις στα τριάντα. Εάν έχεις τη τύχη να είσαι παντρεμένος έχει καλώς. Αλλιώς πάω στοίχημα πως ήδη ξέρεις πως βρίσκεσαι πλέον σε ένα σημείο που πρέπει να κάνεις μια αξιολόγηση του περιβάλλοντός σου! Ακούμπησες τα τριάντα και δεν έχεις σχέση. Και ο περίγυρός σου, τα άτομα που γνωρίζεις, είναι άτομα της ηλικίας σου τα οποία είναι ελεύθερα (singles). Και συνειδητοποιείς πως στο περίπου όλοι σκέφτεστε το ίδιο! Όλοι έχετε περάσει από 2-3 σοβαρές σχέσεις (έξω οι ανούσιες σχέσεις), όλοι έχετε πληγωθεί κι όλοι πλέον κρατάτε αποστάσεις. Το άσχημο είναι πως στα 30 έχουν σοβαρέψει πολύ τα πράματα και λόγο έλλειψης χρόνου (τουλάχιστον οι γυναίκες θεωρούν πως δε έχουν πλέον και πολλά περιθώρια) δεν γίνονται πλέον «πειραματικές» σχέσεις! Ακόμα κι αν εμφανισιακά μας αρέσει κάποιος/κάποια στα 30, δεν θα πούμε και δεν θα κάνουμε τίποτα εάν παρατηρήσουμε σε αυτόν/αυτήν συμπεριφορές που μας θυμίζουν 1) παιδί – γιατί είναι ανώριμος/ανώριμη 2) κάποιον/κάποιαν από τους/τις πρώην.

Το κακό παρελθόν καταδικάζει όλο το μέλλον

Επιπλέον ανάλογα με τις εμπειρίες του καθενός μπορεί να έχει αυξηθεί πολύ ο εγωισμός ή η ντροπαλότητά του, οπότε εκεί γύρω στα τριάντα, υπάρχει το ενδεχόμενο ποτέ να μην κάνει κανείς το πρώτο βήμα γιατί οι μισοί είναι πολύ εγωιστές και οι άλλοι μισοί πολύ ντροπαλοί. Άσε το άλλο: για την αποφυγή δυσάρεστων καταλήξεων έχουν όλα τα άτομα θέσει πολύ αυστηρά κριτήρια τα οποία πρέπει να πληροί κάποιος για να τον κάνουν ταίρι τους! Επιπρόσθετα πλέον σ' αυτές τις ηλικίες μπλέκουν τη λογική στις σχέσεις κι έτσι ενώ παλιότερα ο έρωτας αρκούσε, τώρα πλέον πρέπει να εξεταστεί ολόκληρος ο κοινωνικός περίγυρος του πιθανού εραστή. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις ατόμων που πριν σε γνωρίσουν έχουν αποφασίσει πως έχουν κλείσει σε ότι αφορά τις σχέσεις κι ότι δεν θα «μπλέξουν» μαζί σου όσο κι αν ταιριάζετε, όσο κι αν σε βλέπουν και φτερουγίζει το σύμπαν τους, όσο κι αν σε βλέπουν στον ύπνο τους και ξυπνάνε με πλατύ χαμόγελο, όσο κι αν σε σκέφτονται και τους κόβεται η όρεξη γιατί δεν είσαι εκεί. Οι κακές τους εμπειρίες και επιλογές του παρελθόντος, καταδικάζουν όλο τους το μέλλον.

Ο παρείσακτος

Είτε γιατί οι φίλοι σου παντρεύονται ή κάνουν σχέσεις και εξαφανίζονται, είτε για οποιονδήποτε άλλο σοβαρό ή χαζό λόγο, δυστυχώς κάποια στιγμή οι παρέες διαλύονται. Κι είναι πρόβλημα αυτό γιατί στα τριάντα σου άντε να κάνεις νέους φίλους! Μπορεί να έχεις όλη τη διάθεση... όμως στα τριάντα όλοι οι άλλοι είναι βολεμένοι με τις παρέες τους... με τα άτομα που ζήσανε πράματα και τα εμπιστεύονται... οπότε εσένα - που μπαίνεις τώρα σε μια παρέα - θα σε δουν το λιγότερο σαν παρείσακτο.

Φοβόμαστε μη χάσουμε ακόμα ένα φίλο

Πίσω στο θέμα των σχέσεων, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με τους γύρω μας στα τριάντα. Έχουμε γίνει πιο έμπειροι και δυστυχώς πιο ψεύτικοι! Ξέρουμε πως να αντιδράσουμε σε κάθε περίπτωση έτσι ώστε να δείξουμε έναν ψεύτικο εαυτό, ξεγελώντας τους γύρω μας και κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Ένα χαμόγελο, ένα σταυρωτό φιλί, μια χειραψία, μια αγκαλιά... α! Τώρα που είπα αγκαλιά: πόσο μου έχει λείψει μια αληθινή αγκαλιά! Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν είναι αληθινό πλέον. Γιατί φοβόμαστε να αγγίξουμε αυτόν που μας ελκύει. Αγγίζουμε με μεγάλη ευκολία όλον τον κόσμο, μοιράζουμε αγκαλιές και φιλιά στα μάγουλα με τεράστια άνεση ακόμα και με άτομα που γνωρίζουμε μόνο μερικές μέρες. Όμως εάν ένα άτομο μας ενδιαφέρει ερωτικά, φοβόμαστε ακόμα και να του πιάσουμε το χέρι. Φοβόμαστε πως ίσως καταλάβει το ενδιαφέρον μας κι ύστερα εάν δεν ενδιαφέρεται θα μας βλέπει διαφορετικά. Ίσως ενδόμυχα σκεφτόμαστε πως το άτομο που μας ενδιαφέρει θα προσπαθήσει να μας απομακρύνει ή μπορεί και να εκμεταλλευτεί την αδυναμία που του έχουμε και να μας κάνει ό,τι θέλει. Ίσως στο τέλος της ημέρας, να φοβόμαστε μη χάσουμε ακόμα ένα φίλο.

Η επικοινωνία θα είναι για τους τολμηρούς

Χρόνια πολλά λοιπόν στην κοινωνία μας, που μόνο ανθρώπινη δεν θα μπορεί να ονομάζεται σε λίγο. Να την χαιρόμαστε. Όταν κάθε ανθρώπινη χειρονομία μπορεί να παρεξηγηθεί και ακόμα και κάνοντας το καλό μπορείς να βρεθείς μπλεγμένος, γιατί να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο; Γιατί να μην παραδεχθείς απλά πως η ανθρωπιά και η επικοινωνία έχουν χαθεί; Αφού πλέον υπάρχουν πιο πολλές μελέτες για την αλληλεπίδραση μεταξύ του ανθρώπου και του υπολογιστή, παρά για την αλληλεπίδραση των ανθρώπων μεταξύ τους. Οι μελέτες που αφορούν τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων το μόνο που έχουν να αναφέρουν είναι η «εντυπωσιακή» αύξηση της επικοινωνίας μέσω υπολογιστή και κινητών συσκευών. Σε λίγο θα ξέρουμε μόνο να φλερτάρουμε γράφοντας... η επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο θα είναι για τους - ελάχιστους - πολύ τολμηρούς.

Καλή βδομάδα

Θα με ρωτήσετε και με το δίκιο σας: καλά τι σε έπιασε απόψε;
Και απαντώ: τίποτα. Το απόλυτο κενό με έπιασε κι αντί να το γεμίσω μιλώντας σε έναν αληθινό άνθρωπο, επιβεβαιώνω την αποξένωσή μου και γεμίζω το κενό μου πληκτρολογώντας.

Μόνο που πολύ φοβάμαι πως το κενό μου δεν γεμίζει έτσι. Μόνο αδειάζω μέσα μου δίνοντας χώρο σε περισσότερο κενό. Καλή βδομάδα!

Θάλασσα κανείς;

Οι πιο πολλοί κοντινοί μου άνθρωποι, με χαρακτήριζαν άνθρωπο του σκότους. Είχε περισσότερο να κάνει με το ότι κοιμόμουν τη μέρα και κυκλοφορούσα τη νύχτα. Η μάνα μου από την άλλη μου το λέει γιατί τις πιο πολλές φορές κάθομαι στο pc στα σκοτεινά... επίσης τώρα το καλοκαίρι, μόλις νιώσω την πρώτη ζεστή αύρα του μεσημεριού, κλείνω τα στόρια για να κρατήσω το γραφείο μου δροσερό, με αποτέλεσμα να κάθομαι πάλι στα σκοτεινά.

Μέσα στο ημίφως του γραφείου μου και με το θερμόμετρο έξω να λέει 37oC συλλογίζομαι. Στύβω το μυαλό μου και κρατώ το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια. Η απελπισία είναι διάσπαρτη σ' όλο το δωμάτιο. Ένα ποτήρι με λίγο νερό, δυο πιάτα με αποφάγια, ημίφως κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι να συνεχίζω να αναρωτιέμαι... πως άραγε να επηρεάζεται η κανονικοποιημένη εντροπία, όταν κάποια από τις καταστάσεις του πειράματος έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης... για να δούμε:

Τέσσερις καταστάσεις με μη μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-(2(14/110)log(14/110) + 2(41/110)log(41/110))/log(4) = 0.9092

Τέσσερις καταστάσεις εκ των οποίων η μια έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-((16/110)log(16/110) + 2(47/110)log(47/110))/log(4) = 0.7264

Από τα παραπάνω φαίνεται πως η κανονικοποιημένη εντροπία μειώνεται και τώρα που το σκέφτομαι είναι και λογικό... επίσης φαίνεται πως αρχίζω να τα χάνω από τη ζέστη... θάλασσα κανείς;

What happens inside

People willingly publish photos of them

At the safety of your house, even more at the safety of your room, you open a window at peoples lives. You can view the thoughts that they share, you can criticize them too. You can hear the music they say they like or even see some videos that make them laugh, sad, happy, angry etc. In rarer cases you can even see videos of them doing whatever. You have access in their life's profile from the safety of your room. But the greatest thing of them all is that you have access in peoples photographs. People willingly publish photos of them, not just being happy and awesome but even being sad and depressed. 

Commenting on her beauty

From the safety of your room, you open her profile. A new photograph was posted. Without loosing time you click to enlarge it. She is looking empty. It seems that her vacant eyes are looking below the lens of whatever camera she used to capture her self. Her lips are “painted”... all the red of the world is on her lips and what beautiful lips these are. You stare at her lips with no shame at all. She can't see you after all. Nobody can! Then your eyes travel downwards. You can't stop them. Nothing on earth can! Her fully grown lady parts, more like bowling balls, are tightly squeezed by her red dress. You feel sorry for “them”. It looks like a torture and you wish they were freed from the pressure of that dress. Then you realize that this is a sad photograph... You look at her eyes again. The makeup is kind of messed up. It sure looks like she was crying... but the commends next to the photo are commenting on her beauty.

Keep mumbling

This is insane. Everybody is boosting her ego by telling her how beautiful she looks. Or that's what you think. You don't really know do you? Maybe she wanted for someone to ask her about her feelings. But nobody cares about what happens inside. You shamelessly look at her squeezed tits once more and close the photo. At the safety of your room, you are sad. You keep mumbling while you go to your bed to sleep: nobody cares about what happens inside...

Δεν γίνεται βρε παιδάκι μου! Αφού έχεις...

Πρόλογος

Να αναφέρω απλά, έτσι πληροφοριακά βρε παιδάκι μου, ότι το γράμμα «γάμμα» υπάρχει επίτηδες εκεί που υπάρχει. Έχω ανάλαφρη διάθεση και αρχίζω να συνιθίζω σιγά – σιγά αυτό το απρόσωπο, του να γράφεις τις σκέψεις σου σε ένα ιστολόγιο. Οπότε δεν θα σε κουράσω πολύ απόψε. Σου το φυλάω όμως για άλλη μέρα! Πάμε λοιπόν!

Θέμα

Η ζωή μου ήταν σημαδεμένη από παρόμοιες ιστορίες μέχρι που άρχισα να βλέπω τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις επιλογές μου! Αυτό που άκουγα συχνά ήταν η φράση:

-«Θέλω να μείνουμε φίλοι».

Και ακόμη κι αυτό ήταν ψέμα!!! Ή ακόμα κι αν δεν ήταν ψέμα εκ μέρους των καημένων των θηλυκών, δεν επραγματοποιήτο ποτές. Γιατί πολύ απλά σαν φίλος δεν ήμουν πλέον τρυφερός μαζί τους, δεν τους στεκόμουν όταν ήταν θλιμμένες και δεν τους μιλούσα εξυμνώντας τα θετικά τους χαρακτηριστικά! Οπότε εξαφανίζονταν σύντομα. Όταν κάποια στιγμή το πήρα χαμπάρι πως είναι πρακτικά αδύνατο να μείνω φίλος με γυναίκα που είχα ερωτευτεί, αποφάσισα να διασκεδάσω τουλάχιστον τον επόμενο χωρισμό μου! Οπότε όταν ήρθε η καταραμένη η ώρα να μου ανακοινώσει πως θέλει να μείνουμε φίλοι είχα την απάντηση έτοιμη!

-Θέλω να μείνουμε φίλοι.

-Δεν γίνεται! Έχεις βυζγιά!

Καλό ξημέρωμα!

Ένα πέπλο καλύπτει το μέλλον μας

Πρόλογος

  Τη φάση που όταν θέλεις παρέα... δεν σε θυμάται κανείς... κι όταν δεν θέλεις σε θυμούνται όλοι... την μισώ... γιατί μπαίνω στη δύσκολη θέση, στην οποία πρέπει να διαλέξω... :p Ευτυχώς απόψε θα βγω απ' τη δύσκολη θέση ακολουθώντας το πρόγραμμα των γονιών μου. Παρόλα τα τριάντα μου χρόνια, οι κοινωνικές υποχρεώσεις μαζί τους με βγάζουν από τη δύσκολη θέση να διαλέξω μεταξύ τριών άλλων επιλογών...

Ζουμί

  Παράξενο έτσι; Σίγουρα ξέρω το πως έγινα έτσι. Κοιτώντας τη μέχρι τώρα ζωή μου μπορώ να αναγνωρίσω τι έφταιξε. Δεν ξέρω όμως το γιατί έπρεπε να γίνω έτσι! Αυτό το γιατί, καθώς και τόσα άλλα γιατί, που κουβαλάει ο καθένας μας μέσα του, το πιο πιθανόν είναι πως θα μείνουν για πάντα αναπάντητα. Ίσως έτσι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας. Σκέψου το ακόλουθο σενάριο: αν ήξερες γιατί πρέπει να πάθεις ατύχημα θα έμπαινες μέσα στο αυτοκίνητό σου και θα πήγαινες να το πάθεις; Όχι φυσικά. Το γιατί, δεν ωφελεί σε τίποτα διότι ο νους μας, θα μας έλεγε να αλλάξουμε τα πράματα.

  Έτσι λοιπόν το φυσικό πεδίο μοιάζει να καλύπτεται από ένα πέπλο που κρύβει προφανώς το μέλλον μας αλλά και το γιατί γίνονται κάποια πράματα στη ζωή μας.

Καλημέρα!

Σέρνεις το νυσταγμένο σου σώμα στην άκρη του κρεβατιού. Με το ζόρι ανοίγεις το ένα μάτι και προσπαθείς να ανακαθίσεις μάταια. Λες στον εαυτό σου πως ίσως ακόμα ένα λεπτό στο κρεβάτι δεν βλάπτει κανέναν και κλείνεις ξανά το ένα μάτι που κατάφερες ν' ανοίξεις. Πέντε λεπτά αργότερα πετάγεσαι πάνω με τρόμο και προσπαθώντας να ρυθμίσεις τη θολή σου όραση κοιτάς την ώρα και συνειδητοποιείς πως παρακοιμήθηκες. Τώρα που κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού, με τα ματάκια σου ανοιχτά ίσα – ίσα για να βλέπεις, ήρθε η ώρα για το πρώτο βήμα της ημέρας. Ένα μηδαμινό βήμα για την ανθρωπότητα, ένα από τα πιο δύσκολα βήματα για σένα. Και ναι τα καταφέρνεις. Με προορισμό το μπάνιο, συνειδητοποιείς πως υπάρχει μια μικρή αστάθεια στο περπάτημά σου και γελάς με τον εαυτό σου. Στέκεσαι στο νιπτήρα και αντικρίζεις επιφυλακτικά το πρόσωπό σου.

-«Πως είσαι έτσι;», λες και μετά σκέφτεσαι πως δεν έχει νόημα να μιλάς στον εαυτό σου όταν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να σ' ακούσει. Μετά σκέφτεσαι πως όταν μιλάς στον εαυτό σου και σε ακούει κάποιος άλλος, το πιο πιθανό είναι να συμπεράνει πως σε κυρίευσε η τρέλα!

Άδειασμα της κύστης, πλύσιμο χεριών, δροσερό νερό στα μούτρα, καλό πλύσιμο και μια πάλη με τα μαλλιά που άλλα κολλήσανε στο κεφάλι και δεν ξεκολλάν κι άλλα πετάγονται και δεν κάθονται με τίποτα!

Μετά απ' όλα αυτά ο εθισμός σου, ήδη χτυπάει καμπανάκια. Θες καφέ!!!
Ποτέ δεν σε κατάλαβα... ίσως γιατί δεν σε ξέρω! Ίσως γιατί δεν υπάρχεις! Όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει σημασία, γιατί είναι πανσέληνος σήμερα! Κι είναι Κυριακή - η καρδιά του τριημέρου!

Καλημέρα!

Η Ζωή είναι Ρίσκο

• Το να γελάς ενέχει το ρίσκο του να φανείς ανόητος.
• Το να δακρύζεις ενέχει το ρίσκο του να σε πουν υπερβολικά ευαίσθητο.
• Γενικά το να φανερώνεις τα αισθήματά σου, ενέχει το ρίσκο του να πληγωθείς, μιας και ουσιαστικά ξεγυμνώνεις τη ψυχή σου απέναντι στον άλλον. Κι ο άλλος μπορεί να την κοροϊδέψει και να την ποδοπατήσει.
• Το να λες δημόσια τις ιδέες και τα όνειρά σου ενέχει το ρίσκο του να σε αποκαλέσουν αιθεροβάμονα και να σε ρίξουν στο περιθώριο γιατί οι ιδέες σου διαφέρουν από του πλήθους.
• Το να παθιαστείς με κάποιον, να ερωτευτείς και να αγαπήσεις κάποιον, ενέχει το ρίσκο του να μη βρεις ανταπόκριση.
• Το να ελπίζεις ενέχει τον ρίσκο της απογοήτευσης.
• Το να προσπαθείς ενέχει το ρίσκο της αποτυχίας.
• Ίσως μόνο αυτός που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος! Αν δεν ρισκάρεις κινδυνεύεις να μην τολμάς για τίποτα.
• Άλλωστε το να ζεις ενέχει το ρίσκο του θανάτου...

Enjoy every moment... unless you are dead!

-Life is so cruel to me!
It's so easy to just sit there and complain about how unfair life is. It's so easy to be grumpy and blame everyone else but yourself. Have you ever tried to be happy on the outside and empty inside? That's the hard thing about life...

We, the people of the wealthy countries, have the most insignificant problems and all our problems are solvable. So life is wonderful! Enjoy every moment... unless you are dead!

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ξέρετε αυτά τα αυτοκολλητάκια που δίνει η Intel μαζί με τον επεξεργαστή; Αυτά που έχουν συνήθως τα laptop κολλημένα σε εμφανές σημείο; Αυτά ντε, που λένε “Intel Inside”... αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει “Empty Inside”... Καλό Σ/Κ!

Αυτό είναι το μυστικό μου

Ξυπνώ και κοιμάμαι με ένα σκοτεινό μυστικό. Δεν ξέρω καν τι είναι. Τόσο καλά κρυμμένο το φυλάω. Κι όλο περιμένω να το φωνάξω. Κι όλο θέλω να το πω μα σιωπώ. Κι ίσως μια μέρα, μια κατάλληλη μέρα, που θα ξέρω πως ήρθε η ώρα να πω το μυστικό μου, να τό 'χω ξεχάσει. Κι όλο θα με ρωτάω... άραγε τί να ήταν; Κι όλο θα ξεχνάω. Μέχρι που δεν θα με νοιάζει πια. Θα έχω λησμονήσει. Κι όλα τα σχέδια που σκόπευα να εφαρμόσω όταν θα ερχόταν η ώρα να αποκαλύψω το μυστικό μου, θα παραμείνουν σκέψεις που σβήστηκαν σαν ήρθε το πρωί.

Έχω ένα μυστικό, ένα σκοτεινό μυστικό. Ξεγελάω τον εαυτό μου πως τάχατες ανακατεύομαι με το πλήθος, ενώ ξέρω πως πάντα θα ξεχωρίζω, όσο είμαι μύγα και προσπαθώ να κρυφτώ μέσα στο γάλα... κι αυτό είναι το μυστικό μου.

Λάρνακα, Τετάρτη, 22/05/2013.

Ο πλήρης έλεγχος του έρωτά σου

Κάθεσαι στο γραφείο και δεν είναι κανείς μαζί σου. Το φως ανοιχτό. Απόλυτη ησυχία. Άλλα τέσσερα άτομα κοιμούνται στο ίδιο σπίτι. Κάνεις τον απολογισμό της ημέρας. Μπορεί να μην βρήκες το κέντρο του στόχου σου ακόμα, αλλά πλησίασες πολύ. Θες να παινέσεις τον εαυτό σου αλλά είναι μεγάλη η ντροπή. Σχεδόν ένα τρίτο του αιώνα ζωής...