Ίσως βρω την ισορροπία μου

Μερικές φορές θέλω να γράψω για όλα αυτά που νιώθω και κανείς δεν θέλει να τα ακούσει. Απόψε είναι μια απ' αυτές τις νύχτες. Όμως δεν θα σπάσω το φράγμα και δεν θ' αφήσω να ξεχυθούν αδάμαστα τα συναισθήματά μου. Γιατί πολύ απλά αναρωτιέμαι, αν ίσως έχει ήδη κάποιος γράψει κάτι παρόμοιο με αυτό που θέλω να εκφράσω. Κι αν ίσως κάποιος άλλος μπόρεσε να εκφράσει πιο περίτεχνα την μοναξιά μέσα στο πλήθος.

Θα αφήσω λοιπόν τις ποιητικές φανφάρες που συνηθίζω να χρησιμοποιώ και θα καταγράψω την ωμή πραγματικότητα. Και θα το κάνω πλέον όχι γιατί θα έχει κάποια φιλολογική αξία. Θα το κάνω απλά για να μπορώ στο μέλλον να το διαβάζω και να αναγνωρίζω το κατά πόσο βελτίωσα την κατάστασή μου ή την χειροτέρεψα.

Αυτό που νιώθω λοιπόν είναι πως δεν ταιριάζω πουθενά. Δεν θέλω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου ή τον πιθανό (απίθανο θα έλεγα σύμφωνα με τα στατιστικά του blogger) αναγνώστη αυτής της ανάρτησης. Οπότε θα ξεκαθαρίσω πως ενώ είμαι αυτό που λέμε ευχάριστη παρέα, δεν είμαι μέσα στα πράματα και δύσκολα λαμβάνω μέρος στις συζητήσεις της παρέας. Τις πιο πολλές φορές κάθομαι σιωπηλός στη γωνιά μου κι ακούω και όταν θέλω να επέμβω, μιλάω, μα κανείς δεν με ακούει. Δεν έχω παράπονο. Είναι λογικό. Η ροή, ο διάλογος, είναι όλα γρήγορα κι εγώ ο αργός, μένω πίσω μαζί με τη σκόνη.

Το μόνο που με λυπεί είναι που έχω τόσα να πω, έχω τόσα να εκφράσω που νιώθω πως θα εκραγώ. Είναι άραγε εγωιστικό που θα ήθελα να υπήρχε μισός άνθρωπος που να ενδιαφέρεται να μάθει κάτι για μένα; Ίσως και να είναι. Κι ίσως γι' αυτό ο Θεός με απομονώνει, ρίχνοντάς με ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο πολύ μέσα στα πράματα. Επιπλέον το ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο ομιλητικοί απ' εμένα (αυτό το πιο ομιλητικοί πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω πως συμβαίνει) ίσως συμβαίνει, για να πάρω τις εμπειρίες μου και να γίνω πιο εύστροφος στο να παίρνω πιο γρήγορα τον λόγο και να απαντώ σε ότι θέλω να απαντώ. Έτσι... ώστε να μην επιστρέφω στο σπίτι μου και να σκέφτομαι τους διαλόγους και τα πράματα που θα ήθελα να πω, αλλά ποτέ δεν είπα.

Ο χρόνος θα φανερώσει το γιατί νιώθω έτσι. Ίσως και να γίνομαι πιο σοφός ακούγοντας σιωπηλά. Κι ίσως στο τέλος να σταματήσω να θέλω να κάνω παρεμβάσεις. Στη εποχή των γρήγορων και εύκολων αντιπερισπασμών, ίσως βρω την ισορροπία μου και ηρεμήσω.

Καλημέρα σας!