Έχει σπάσει το αμόνι;

Αυτό που ένας ήχος, μια μελωδία, ένα τραγούδι τέλος πάντων, μπορεί να ξυπνήσει τόσες αναμνήσεις πάντα με συνάρπαζε. Μετά από μια πεντάχρονη σχέση όμως το μόνο πράγμα που με ενοχλεί πραγματικά είναι ακριβώς αυτό. Τα τραγούδια που της άρεσαν... όσο υπέροχα κι αν είναι, όσο μελωδικά κι όσο χαρούμενους στίχους κι αν έχουν, λυπάμαι, μα μου φαίνεται πως θα με πληγώνουν μια ζωή. Το μόνο πράγμα που με παρηγορεί, που μου δίνει κουράγιο να συνεχίζω να ακούω μουσική, είναι πρώτα το γεγονός πως είχαμε διαφορετικά γούστα στη μουσική. Κι έπειτα το γεγονός πως ουσιαστικά σταμάτησα να ακούω μουσική όταν την γνώρισα... ή τουλάχιστον άκουγα πολύ λιγότερη μουσική απ' ότι πριν την γνωρίσω... έτσι δεν έχω πολλά κομμάτια του γούστου μου που να με μαχαιρώνουν με αναμνήσεις δικές της.

Απόψε άκουσα τραγούδια που άκουγα πριν την γνωρίσω. Κι ένιωσα όμορφα. Μια γλυκειά νοσταλγία με γέμισε για τα καλοκαίρια που έριχνα τ' αδέλφια μου στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε... οπουδήποτε... τώρα που το σκέφτομαι, έχω ένα μόνο παράπονο. Μεγαλώσανε τόσο γρήγορα... και μου λείπει τόσο πολύ η αθωότητα που είχαν κάποτε. Και τώρα που ακόμα κι οι καλές αναμνήσεις μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια, πως θα μπορέσω να χτίσω καλές αναμνήσεις στο παρόν, για να ανατρέχω σ' αυτές στο μέλλον; Μπορώ άραγε να σφυρηλατήσω μέσα μου τη γαλήνη και την ευτυχία; Ή έχει σπάσει το αμόνι μου για πάντα;