Θάλασσα κανείς;

Οι πιο πολλοί κοντινοί μου άνθρωποι, με χαρακτήριζαν άνθρωπο του σκότους. Είχε περισσότερο να κάνει με το ότι κοιμόμουν τη μέρα και κυκλοφορούσα τη νύχτα. Η μάνα μου από την άλλη μου το λέει γιατί τις πιο πολλές φορές κάθομαι στο pc στα σκοτεινά... επίσης τώρα το καλοκαίρι, μόλις νιώσω την πρώτη ζεστή αύρα του μεσημεριού, κλείνω τα στόρια για να κρατήσω το γραφείο μου δροσερό, με αποτέλεσμα να κάθομαι πάλι στα σκοτεινά.

Μέσα στο ημίφως του γραφείου μου και με το θερμόμετρο έξω να λέει 37oC συλλογίζομαι. Στύβω το μυαλό μου και κρατώ το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια. Η απελπισία είναι διάσπαρτη σ' όλο το δωμάτιο. Ένα ποτήρι με λίγο νερό, δυο πιάτα με αποφάγια, ημίφως κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι να συνεχίζω να αναρωτιέμαι... πως άραγε να επηρεάζεται η κανονικοποιημένη εντροπία, όταν κάποια από τις καταστάσεις του πειράματος έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης... για να δούμε:

Τέσσερις καταστάσεις με μη μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-(2(14/110)log(14/110) + 2(41/110)log(41/110))/log(4) = 0.9092

Τέσσερις καταστάσεις εκ των οποίων η μια έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-((16/110)log(16/110) + 2(47/110)log(47/110))/log(4) = 0.7264

Από τα παραπάνω φαίνεται πως η κανονικοποιημένη εντροπία μειώνεται και τώρα που το σκέφτομαι είναι και λογικό... επίσης φαίνεται πως αρχίζω να τα χάνω από τη ζέστη... θάλασσα κανείς;

What happens inside

People willingly publish photos of them

At the safety of your house, even more at the safety of your room, you open a window at peoples lives. You can view the thoughts that they share, you can criticize them too. You can hear the music they say they like or even see some videos that make them laugh, sad, happy, angry etc. In rarer cases you can even see videos of them doing whatever. You have access in their life's profile from the safety of your room. But the greatest thing of them all is that you have access in peoples photographs. People willingly publish photos of them, not just being happy and awesome but even being sad and depressed. 

Commenting on her beauty

From the safety of your room, you open her profile. A new photograph was posted. Without loosing time you click to enlarge it. She is looking empty. It seems that her vacant eyes are looking below the lens of whatever camera she used to capture her self. Her lips are “painted”... all the red of the world is on her lips and what beautiful lips these are. You stare at her lips with no shame at all. She can't see you after all. Nobody can! Then your eyes travel downwards. You can't stop them. Nothing on earth can! Her fully grown lady parts, more like bowling balls, are tightly squeezed by her red dress. You feel sorry for “them”. It looks like a torture and you wish they were freed from the pressure of that dress. Then you realize that this is a sad photograph... You look at her eyes again. The makeup is kind of messed up. It sure looks like she was crying... but the commends next to the photo are commenting on her beauty.

Keep mumbling

This is insane. Everybody is boosting her ego by telling her how beautiful she looks. Or that's what you think. You don't really know do you? Maybe she wanted for someone to ask her about her feelings. But nobody cares about what happens inside. You shamelessly look at her squeezed tits once more and close the photo. At the safety of your room, you are sad. You keep mumbling while you go to your bed to sleep: nobody cares about what happens inside...

Δεν γίνεται βρε παιδάκι μου! Αφού έχεις...

Πρόλογος

Να αναφέρω απλά, έτσι πληροφοριακά βρε παιδάκι μου, ότι το γράμμα «γάμμα» υπάρχει επίτηδες εκεί που υπάρχει. Έχω ανάλαφρη διάθεση και αρχίζω να συνιθίζω σιγά – σιγά αυτό το απρόσωπο, του να γράφεις τις σκέψεις σου σε ένα ιστολόγιο. Οπότε δεν θα σε κουράσω πολύ απόψε. Σου το φυλάω όμως για άλλη μέρα! Πάμε λοιπόν!

Θέμα

Η ζωή μου ήταν σημαδεμένη από παρόμοιες ιστορίες μέχρι που άρχισα να βλέπω τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις επιλογές μου! Αυτό που άκουγα συχνά ήταν η φράση:

-«Θέλω να μείνουμε φίλοι».

Και ακόμη κι αυτό ήταν ψέμα!!! Ή ακόμα κι αν δεν ήταν ψέμα εκ μέρους των καημένων των θηλυκών, δεν επραγματοποιήτο ποτές. Γιατί πολύ απλά σαν φίλος δεν ήμουν πλέον τρυφερός μαζί τους, δεν τους στεκόμουν όταν ήταν θλιμμένες και δεν τους μιλούσα εξυμνώντας τα θετικά τους χαρακτηριστικά! Οπότε εξαφανίζονταν σύντομα. Όταν κάποια στιγμή το πήρα χαμπάρι πως είναι πρακτικά αδύνατο να μείνω φίλος με γυναίκα που είχα ερωτευτεί, αποφάσισα να διασκεδάσω τουλάχιστον τον επόμενο χωρισμό μου! Οπότε όταν ήρθε η καταραμένη η ώρα να μου ανακοινώσει πως θέλει να μείνουμε φίλοι είχα την απάντηση έτοιμη!

-Θέλω να μείνουμε φίλοι.

-Δεν γίνεται! Έχεις βυζγιά!

Καλό ξημέρωμα!

Ένα πέπλο καλύπτει το μέλλον μας

Πρόλογος

  Τη φάση που όταν θέλεις παρέα... δεν σε θυμάται κανείς... κι όταν δεν θέλεις σε θυμούνται όλοι... την μισώ... γιατί μπαίνω στη δύσκολη θέση, στην οποία πρέπει να διαλέξω... :p Ευτυχώς απόψε θα βγω απ' τη δύσκολη θέση ακολουθώντας το πρόγραμμα των γονιών μου. Παρόλα τα τριάντα μου χρόνια, οι κοινωνικές υποχρεώσεις μαζί τους με βγάζουν από τη δύσκολη θέση να διαλέξω μεταξύ τριών άλλων επιλογών...

Ζουμί

  Παράξενο έτσι; Σίγουρα ξέρω το πως έγινα έτσι. Κοιτώντας τη μέχρι τώρα ζωή μου μπορώ να αναγνωρίσω τι έφταιξε. Δεν ξέρω όμως το γιατί έπρεπε να γίνω έτσι! Αυτό το γιατί, καθώς και τόσα άλλα γιατί, που κουβαλάει ο καθένας μας μέσα του, το πιο πιθανόν είναι πως θα μείνουν για πάντα αναπάντητα. Ίσως έτσι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας. Σκέψου το ακόλουθο σενάριο: αν ήξερες γιατί πρέπει να πάθεις ατύχημα θα έμπαινες μέσα στο αυτοκίνητό σου και θα πήγαινες να το πάθεις; Όχι φυσικά. Το γιατί, δεν ωφελεί σε τίποτα διότι ο νους μας, θα μας έλεγε να αλλάξουμε τα πράματα.

  Έτσι λοιπόν το φυσικό πεδίο μοιάζει να καλύπτεται από ένα πέπλο που κρύβει προφανώς το μέλλον μας αλλά και το γιατί γίνονται κάποια πράματα στη ζωή μας.

Καλημέρα!

Σέρνεις το νυσταγμένο σου σώμα στην άκρη του κρεβατιού. Με το ζόρι ανοίγεις το ένα μάτι και προσπαθείς να ανακαθίσεις μάταια. Λες στον εαυτό σου πως ίσως ακόμα ένα λεπτό στο κρεβάτι δεν βλάπτει κανέναν και κλείνεις ξανά το ένα μάτι που κατάφερες ν' ανοίξεις. Πέντε λεπτά αργότερα πετάγεσαι πάνω με τρόμο και προσπαθώντας να ρυθμίσεις τη θολή σου όραση κοιτάς την ώρα και συνειδητοποιείς πως παρακοιμήθηκες. Τώρα που κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού, με τα ματάκια σου ανοιχτά ίσα – ίσα για να βλέπεις, ήρθε η ώρα για το πρώτο βήμα της ημέρας. Ένα μηδαμινό βήμα για την ανθρωπότητα, ένα από τα πιο δύσκολα βήματα για σένα. Και ναι τα καταφέρνεις. Με προορισμό το μπάνιο, συνειδητοποιείς πως υπάρχει μια μικρή αστάθεια στο περπάτημά σου και γελάς με τον εαυτό σου. Στέκεσαι στο νιπτήρα και αντικρίζεις επιφυλακτικά το πρόσωπό σου.

-«Πως είσαι έτσι;», λες και μετά σκέφτεσαι πως δεν έχει νόημα να μιλάς στον εαυτό σου όταν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να σ' ακούσει. Μετά σκέφτεσαι πως όταν μιλάς στον εαυτό σου και σε ακούει κάποιος άλλος, το πιο πιθανό είναι να συμπεράνει πως σε κυρίευσε η τρέλα!

Άδειασμα της κύστης, πλύσιμο χεριών, δροσερό νερό στα μούτρα, καλό πλύσιμο και μια πάλη με τα μαλλιά που άλλα κολλήσανε στο κεφάλι και δεν ξεκολλάν κι άλλα πετάγονται και δεν κάθονται με τίποτα!

Μετά απ' όλα αυτά ο εθισμός σου, ήδη χτυπάει καμπανάκια. Θες καφέ!!!
Ποτέ δεν σε κατάλαβα... ίσως γιατί δεν σε ξέρω! Ίσως γιατί δεν υπάρχεις! Όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει σημασία, γιατί είναι πανσέληνος σήμερα! Κι είναι Κυριακή - η καρδιά του τριημέρου!

Καλημέρα!

Η Ζωή είναι Ρίσκο

• Το να γελάς ενέχει το ρίσκο του να φανείς ανόητος.
• Το να δακρύζεις ενέχει το ρίσκο του να σε πουν υπερβολικά ευαίσθητο.
• Γενικά το να φανερώνεις τα αισθήματά σου, ενέχει το ρίσκο του να πληγωθείς, μιας και ουσιαστικά ξεγυμνώνεις τη ψυχή σου απέναντι στον άλλον. Κι ο άλλος μπορεί να την κοροϊδέψει και να την ποδοπατήσει.
• Το να λες δημόσια τις ιδέες και τα όνειρά σου ενέχει το ρίσκο του να σε αποκαλέσουν αιθεροβάμονα και να σε ρίξουν στο περιθώριο γιατί οι ιδέες σου διαφέρουν από του πλήθους.
• Το να παθιαστείς με κάποιον, να ερωτευτείς και να αγαπήσεις κάποιον, ενέχει το ρίσκο του να μη βρεις ανταπόκριση.
• Το να ελπίζεις ενέχει τον ρίσκο της απογοήτευσης.
• Το να προσπαθείς ενέχει το ρίσκο της αποτυχίας.
• Ίσως μόνο αυτός που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος! Αν δεν ρισκάρεις κινδυνεύεις να μην τολμάς για τίποτα.
• Άλλωστε το να ζεις ενέχει το ρίσκο του θανάτου...

Enjoy every moment... unless you are dead!

-Life is so cruel to me!
It's so easy to just sit there and complain about how unfair life is. It's so easy to be grumpy and blame everyone else but yourself. Have you ever tried to be happy on the outside and empty inside? That's the hard thing about life...

We, the people of the wealthy countries, have the most insignificant problems and all our problems are solvable. So life is wonderful! Enjoy every moment... unless you are dead!

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ξέρετε αυτά τα αυτοκολλητάκια που δίνει η Intel μαζί με τον επεξεργαστή; Αυτά που έχουν συνήθως τα laptop κολλημένα σε εμφανές σημείο; Αυτά ντε, που λένε “Intel Inside”... αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει “Empty Inside”... Καλό Σ/Κ!