Τη φάση που όταν θέλεις παρέα... δεν σε θυμάται κανείς... κι όταν δεν θέλεις σε θυμούνται όλοι... την μισώ... γιατί μπαίνω στη δύσκολη θέση, στην οποία πρέπει να διαλέξω... :p Ευτυχώς απόψε θα βγω απ' τη δύσκολη θέση ακολουθώντας το πρόγραμμα των γονιών μου. Παρόλα τα τριάντα μου χρόνια, οι κοινωνικές υποχρεώσεις μαζί τους με βγάζουν από τη δύσκολη θέση να διαλέξω μεταξύ τριών άλλων επιλογών...
Ζουμί
Παράξενο έτσι; Σίγουρα ξέρω το πως έγινα έτσι. Κοιτώντας τη μέχρι τώρα ζωή μου μπορώ να αναγνωρίσω τι έφταιξε. Δεν ξέρω όμως το γιατί έπρεπε να γίνω έτσι! Αυτό το γιατί, καθώς και τόσα άλλα γιατί, που κουβαλάει ο καθένας μας μέσα του, το πιο πιθανόν είναι πως θα μείνουν για πάντα αναπάντητα. Ίσως έτσι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας. Σκέψου το ακόλουθο σενάριο: αν ήξερες γιατί πρέπει να πάθεις ατύχημα θα έμπαινες μέσα στο αυτοκίνητό σου και θα πήγαινες να το πάθεις; Όχι φυσικά. Το γιατί, δεν ωφελεί σε τίποτα διότι ο νους μας, θα μας έλεγε να αλλάξουμε τα πράματα.
Έτσι λοιπόν το φυσικό πεδίο μοιάζει να καλύπτεται από ένα πέπλο που κρύβει προφανώς το μέλλον μας αλλά και το γιατί γίνονται κάποια πράματα στη ζωή μας.
No comments:
Post a Comment