Καλημέρα!

Σέρνεις το νυσταγμένο σου σώμα στην άκρη του κρεβατιού. Με το ζόρι ανοίγεις το ένα μάτι και προσπαθείς να ανακαθίσεις μάταια. Λες στον εαυτό σου πως ίσως ακόμα ένα λεπτό στο κρεβάτι δεν βλάπτει κανέναν και κλείνεις ξανά το ένα μάτι που κατάφερες ν' ανοίξεις. Πέντε λεπτά αργότερα πετάγεσαι πάνω με τρόμο και προσπαθώντας να ρυθμίσεις τη θολή σου όραση κοιτάς την ώρα και συνειδητοποιείς πως παρακοιμήθηκες. Τώρα που κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού, με τα ματάκια σου ανοιχτά ίσα – ίσα για να βλέπεις, ήρθε η ώρα για το πρώτο βήμα της ημέρας. Ένα μηδαμινό βήμα για την ανθρωπότητα, ένα από τα πιο δύσκολα βήματα για σένα. Και ναι τα καταφέρνεις. Με προορισμό το μπάνιο, συνειδητοποιείς πως υπάρχει μια μικρή αστάθεια στο περπάτημά σου και γελάς με τον εαυτό σου. Στέκεσαι στο νιπτήρα και αντικρίζεις επιφυλακτικά το πρόσωπό σου.

-«Πως είσαι έτσι;», λες και μετά σκέφτεσαι πως δεν έχει νόημα να μιλάς στον εαυτό σου όταν δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να σ' ακούσει. Μετά σκέφτεσαι πως όταν μιλάς στον εαυτό σου και σε ακούει κάποιος άλλος, το πιο πιθανό είναι να συμπεράνει πως σε κυρίευσε η τρέλα!

Άδειασμα της κύστης, πλύσιμο χεριών, δροσερό νερό στα μούτρα, καλό πλύσιμο και μια πάλη με τα μαλλιά που άλλα κολλήσανε στο κεφάλι και δεν ξεκολλάν κι άλλα πετάγονται και δεν κάθονται με τίποτα!

Μετά απ' όλα αυτά ο εθισμός σου, ήδη χτυπάει καμπανάκια. Θες καφέ!!!
Ποτέ δεν σε κατάλαβα... ίσως γιατί δεν σε ξέρω! Ίσως γιατί δεν υπάρχεις! Όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει σημασία, γιατί είναι πανσέληνος σήμερα! Κι είναι Κυριακή - η καρδιά του τριημέρου!

Καλημέρα!