Θάλασσα κανείς;

Οι πιο πολλοί κοντινοί μου άνθρωποι, με χαρακτήριζαν άνθρωπο του σκότους. Είχε περισσότερο να κάνει με το ότι κοιμόμουν τη μέρα και κυκλοφορούσα τη νύχτα. Η μάνα μου από την άλλη μου το λέει γιατί τις πιο πολλές φορές κάθομαι στο pc στα σκοτεινά... επίσης τώρα το καλοκαίρι, μόλις νιώσω την πρώτη ζεστή αύρα του μεσημεριού, κλείνω τα στόρια για να κρατήσω το γραφείο μου δροσερό, με αποτέλεσμα να κάθομαι πάλι στα σκοτεινά.

Μέσα στο ημίφως του γραφείου μου και με το θερμόμετρο έξω να λέει 37oC συλλογίζομαι. Στύβω το μυαλό μου και κρατώ το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια. Η απελπισία είναι διάσπαρτη σ' όλο το δωμάτιο. Ένα ποτήρι με λίγο νερό, δυο πιάτα με αποφάγια, ημίφως κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι να συνεχίζω να αναρωτιέμαι... πως άραγε να επηρεάζεται η κανονικοποιημένη εντροπία, όταν κάποια από τις καταστάσεις του πειράματος έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης... για να δούμε:

Τέσσερις καταστάσεις με μη μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-(2(14/110)log(14/110) + 2(41/110)log(41/110))/log(4) = 0.9092

Τέσσερις καταστάσεις εκ των οποίων η μια έχει μηδενική πιθανότητα εμφάνισης:

-((16/110)log(16/110) + 2(47/110)log(47/110))/log(4) = 0.7264

Από τα παραπάνω φαίνεται πως η κανονικοποιημένη εντροπία μειώνεται και τώρα που το σκέφτομαι είναι και λογικό... επίσης φαίνεται πως αρχίζω να τα χάνω από τη ζέστη... θάλασσα κανείς;