Σκληρά και Ψυχρά

Όταν πατήσεις τα τριάντα κι είσαι πια, ένας ακόμα πληγωμένος ανάμεσα στους πληγωμένους, τότε ίσως καταλάβεις γιατί κάποιοι αποκήρυξαν(ή αποτίναξαν) τον ρομαντισμό τους κι έγιναν τα σκληρά και ψυχρά τέρατα, που πάντα φοβόσουν.

Ίσως βρω την ισορροπία μου

Μερικές φορές θέλω να γράψω για όλα αυτά που νιώθω και κανείς δεν θέλει να τα ακούσει. Απόψε είναι μια απ' αυτές τις νύχτες. Όμως δεν θα σπάσω το φράγμα και δεν θ' αφήσω να ξεχυθούν αδάμαστα τα συναισθήματά μου. Γιατί πολύ απλά αναρωτιέμαι, αν ίσως έχει ήδη κάποιος γράψει κάτι παρόμοιο με αυτό που θέλω να εκφράσω. Κι αν ίσως κάποιος άλλος μπόρεσε να εκφράσει πιο περίτεχνα την μοναξιά μέσα στο πλήθος.

Θα αφήσω λοιπόν τις ποιητικές φανφάρες που συνηθίζω να χρησιμοποιώ και θα καταγράψω την ωμή πραγματικότητα. Και θα το κάνω πλέον όχι γιατί θα έχει κάποια φιλολογική αξία. Θα το κάνω απλά για να μπορώ στο μέλλον να το διαβάζω και να αναγνωρίζω το κατά πόσο βελτίωσα την κατάστασή μου ή την χειροτέρεψα.

Αυτό που νιώθω λοιπόν είναι πως δεν ταιριάζω πουθενά. Δεν θέλω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου ή τον πιθανό (απίθανο θα έλεγα σύμφωνα με τα στατιστικά του blogger) αναγνώστη αυτής της ανάρτησης. Οπότε θα ξεκαθαρίσω πως ενώ είμαι αυτό που λέμε ευχάριστη παρέα, δεν είμαι μέσα στα πράματα και δύσκολα λαμβάνω μέρος στις συζητήσεις της παρέας. Τις πιο πολλές φορές κάθομαι σιωπηλός στη γωνιά μου κι ακούω και όταν θέλω να επέμβω, μιλάω, μα κανείς δεν με ακούει. Δεν έχω παράπονο. Είναι λογικό. Η ροή, ο διάλογος, είναι όλα γρήγορα κι εγώ ο αργός, μένω πίσω μαζί με τη σκόνη.

Το μόνο που με λυπεί είναι που έχω τόσα να πω, έχω τόσα να εκφράσω που νιώθω πως θα εκραγώ. Είναι άραγε εγωιστικό που θα ήθελα να υπήρχε μισός άνθρωπος που να ενδιαφέρεται να μάθει κάτι για μένα; Ίσως και να είναι. Κι ίσως γι' αυτό ο Θεός με απομονώνει, ρίχνοντάς με ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο πολύ μέσα στα πράματα. Επιπλέον το ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πιο ομιλητικοί απ' εμένα (αυτό το πιο ομιλητικοί πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω πως συμβαίνει) ίσως συμβαίνει, για να πάρω τις εμπειρίες μου και να γίνω πιο εύστροφος στο να παίρνω πιο γρήγορα τον λόγο και να απαντώ σε ότι θέλω να απαντώ. Έτσι... ώστε να μην επιστρέφω στο σπίτι μου και να σκέφτομαι τους διαλόγους και τα πράματα που θα ήθελα να πω, αλλά ποτέ δεν είπα.

Ο χρόνος θα φανερώσει το γιατί νιώθω έτσι. Ίσως και να γίνομαι πιο σοφός ακούγοντας σιωπηλά. Κι ίσως στο τέλος να σταματήσω να θέλω να κάνω παρεμβάσεις. Στη εποχή των γρήγορων και εύκολων αντιπερισπασμών, ίσως βρω την ισορροπία μου και ηρεμήσω.

Καλημέρα σας!

Έχει σπάσει το αμόνι;

Αυτό που ένας ήχος, μια μελωδία, ένα τραγούδι τέλος πάντων, μπορεί να ξυπνήσει τόσες αναμνήσεις πάντα με συνάρπαζε. Μετά από μια πεντάχρονη σχέση όμως το μόνο πράγμα που με ενοχλεί πραγματικά είναι ακριβώς αυτό. Τα τραγούδια που της άρεσαν... όσο υπέροχα κι αν είναι, όσο μελωδικά κι όσο χαρούμενους στίχους κι αν έχουν, λυπάμαι, μα μου φαίνεται πως θα με πληγώνουν μια ζωή. Το μόνο πράγμα που με παρηγορεί, που μου δίνει κουράγιο να συνεχίζω να ακούω μουσική, είναι πρώτα το γεγονός πως είχαμε διαφορετικά γούστα στη μουσική. Κι έπειτα το γεγονός πως ουσιαστικά σταμάτησα να ακούω μουσική όταν την γνώρισα... ή τουλάχιστον άκουγα πολύ λιγότερη μουσική απ' ότι πριν την γνωρίσω... έτσι δεν έχω πολλά κομμάτια του γούστου μου που να με μαχαιρώνουν με αναμνήσεις δικές της.

Απόψε άκουσα τραγούδια που άκουγα πριν την γνωρίσω. Κι ένιωσα όμορφα. Μια γλυκειά νοσταλγία με γέμισε για τα καλοκαίρια που έριχνα τ' αδέλφια μου στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε... οπουδήποτε... τώρα που το σκέφτομαι, έχω ένα μόνο παράπονο. Μεγαλώσανε τόσο γρήγορα... και μου λείπει τόσο πολύ η αθωότητα που είχαν κάποτε. Και τώρα που ακόμα κι οι καλές αναμνήσεις μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια, πως θα μπορέσω να χτίσω καλές αναμνήσεις στο παρόν, για να ανατρέχω σ' αυτές στο μέλλον; Μπορώ άραγε να σφυρηλατήσω μέσα μου τη γαλήνη και την ευτυχία; Ή έχει σπάσει το αμόνι μου για πάντα;

Writing about life

Thoughts travel through my mind as I close my eyes sitting at my desk. I wish I wasn't so tired. I wish I could sort my thoughts and write them down. But while I think of the cooling breeze of the summer night, running through all of your curves, oh my unknown faceless love, a fraction of a second later, I envy the sun that makes love to you while you lay down the hot sand of a beautiful beach. Then I imagine that your legs are my harbor and I'm the sailor that wants to rest in between them...

You see my thoughts have lost their consistency... my eyelashes refuse to cooperate... I must not fall asleep... oh I want to dream... and most of all I want to see your face my love... the face that will be next to me for the rest of my life. Pfff words... meaningless words that fly through walls leaving me empty once again. Is this how life is going to be from now on? Will I be a dead man writing about life? What can I write about life if I don't live it?

Entropy (example)

1. Ιnformation Εntropy

Entropy is a measure of the uncertainty in a random variable. The random variable X has n outcomes {x₁, ..., x_n}. Each outcome x_i has it's own probability p_i to appear. The average information per outcome is called information entropy and is denoted with H(X):

Δίνοντας χώρο σε περισσότερο κενό

Δεν γίνονται πειραματικές σχέσεις

Και μια μέρα μπαίνεις στα τριάντα. Εάν έχεις τη τύχη να είσαι παντρεμένος έχει καλώς. Αλλιώς πάω στοίχημα πως ήδη ξέρεις πως βρίσκεσαι πλέον σε ένα σημείο που πρέπει να κάνεις μια αξιολόγηση του περιβάλλοντός σου! Ακούμπησες τα τριάντα και δεν έχεις σχέση. Και ο περίγυρός σου, τα άτομα που γνωρίζεις, είναι άτομα της ηλικίας σου τα οποία είναι ελεύθερα (singles). Και συνειδητοποιείς πως στο περίπου όλοι σκέφτεστε το ίδιο! Όλοι έχετε περάσει από 2-3 σοβαρές σχέσεις (έξω οι ανούσιες σχέσεις), όλοι έχετε πληγωθεί κι όλοι πλέον κρατάτε αποστάσεις. Το άσχημο είναι πως στα 30 έχουν σοβαρέψει πολύ τα πράματα και λόγο έλλειψης χρόνου (τουλάχιστον οι γυναίκες θεωρούν πως δε έχουν πλέον και πολλά περιθώρια) δεν γίνονται πλέον «πειραματικές» σχέσεις! Ακόμα κι αν εμφανισιακά μας αρέσει κάποιος/κάποια στα 30, δεν θα πούμε και δεν θα κάνουμε τίποτα εάν παρατηρήσουμε σε αυτόν/αυτήν συμπεριφορές που μας θυμίζουν 1) παιδί – γιατί είναι ανώριμος/ανώριμη 2) κάποιον/κάποιαν από τους/τις πρώην.

Το κακό παρελθόν καταδικάζει όλο το μέλλον

Επιπλέον ανάλογα με τις εμπειρίες του καθενός μπορεί να έχει αυξηθεί πολύ ο εγωισμός ή η ντροπαλότητά του, οπότε εκεί γύρω στα τριάντα, υπάρχει το ενδεχόμενο ποτέ να μην κάνει κανείς το πρώτο βήμα γιατί οι μισοί είναι πολύ εγωιστές και οι άλλοι μισοί πολύ ντροπαλοί. Άσε το άλλο: για την αποφυγή δυσάρεστων καταλήξεων έχουν όλα τα άτομα θέσει πολύ αυστηρά κριτήρια τα οποία πρέπει να πληροί κάποιος για να τον κάνουν ταίρι τους! Επιπρόσθετα πλέον σ' αυτές τις ηλικίες μπλέκουν τη λογική στις σχέσεις κι έτσι ενώ παλιότερα ο έρωτας αρκούσε, τώρα πλέον πρέπει να εξεταστεί ολόκληρος ο κοινωνικός περίγυρος του πιθανού εραστή. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις ατόμων που πριν σε γνωρίσουν έχουν αποφασίσει πως έχουν κλείσει σε ότι αφορά τις σχέσεις κι ότι δεν θα «μπλέξουν» μαζί σου όσο κι αν ταιριάζετε, όσο κι αν σε βλέπουν και φτερουγίζει το σύμπαν τους, όσο κι αν σε βλέπουν στον ύπνο τους και ξυπνάνε με πλατύ χαμόγελο, όσο κι αν σε σκέφτονται και τους κόβεται η όρεξη γιατί δεν είσαι εκεί. Οι κακές τους εμπειρίες και επιλογές του παρελθόντος, καταδικάζουν όλο τους το μέλλον.

Ο παρείσακτος

Είτε γιατί οι φίλοι σου παντρεύονται ή κάνουν σχέσεις και εξαφανίζονται, είτε για οποιονδήποτε άλλο σοβαρό ή χαζό λόγο, δυστυχώς κάποια στιγμή οι παρέες διαλύονται. Κι είναι πρόβλημα αυτό γιατί στα τριάντα σου άντε να κάνεις νέους φίλους! Μπορεί να έχεις όλη τη διάθεση... όμως στα τριάντα όλοι οι άλλοι είναι βολεμένοι με τις παρέες τους... με τα άτομα που ζήσανε πράματα και τα εμπιστεύονται... οπότε εσένα - που μπαίνεις τώρα σε μια παρέα - θα σε δουν το λιγότερο σαν παρείσακτο.

Φοβόμαστε μη χάσουμε ακόμα ένα φίλο

Πίσω στο θέμα των σχέσεων, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με τους γύρω μας στα τριάντα. Έχουμε γίνει πιο έμπειροι και δυστυχώς πιο ψεύτικοι! Ξέρουμε πως να αντιδράσουμε σε κάθε περίπτωση έτσι ώστε να δείξουμε έναν ψεύτικο εαυτό, ξεγελώντας τους γύρω μας και κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Ένα χαμόγελο, ένα σταυρωτό φιλί, μια χειραψία, μια αγκαλιά... α! Τώρα που είπα αγκαλιά: πόσο μου έχει λείψει μια αληθινή αγκαλιά! Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν είναι αληθινό πλέον. Γιατί φοβόμαστε να αγγίξουμε αυτόν που μας ελκύει. Αγγίζουμε με μεγάλη ευκολία όλον τον κόσμο, μοιράζουμε αγκαλιές και φιλιά στα μάγουλα με τεράστια άνεση ακόμα και με άτομα που γνωρίζουμε μόνο μερικές μέρες. Όμως εάν ένα άτομο μας ενδιαφέρει ερωτικά, φοβόμαστε ακόμα και να του πιάσουμε το χέρι. Φοβόμαστε πως ίσως καταλάβει το ενδιαφέρον μας κι ύστερα εάν δεν ενδιαφέρεται θα μας βλέπει διαφορετικά. Ίσως ενδόμυχα σκεφτόμαστε πως το άτομο που μας ενδιαφέρει θα προσπαθήσει να μας απομακρύνει ή μπορεί και να εκμεταλλευτεί την αδυναμία που του έχουμε και να μας κάνει ό,τι θέλει. Ίσως στο τέλος της ημέρας, να φοβόμαστε μη χάσουμε ακόμα ένα φίλο.

Η επικοινωνία θα είναι για τους τολμηρούς

Χρόνια πολλά λοιπόν στην κοινωνία μας, που μόνο ανθρώπινη δεν θα μπορεί να ονομάζεται σε λίγο. Να την χαιρόμαστε. Όταν κάθε ανθρώπινη χειρονομία μπορεί να παρεξηγηθεί και ακόμα και κάνοντας το καλό μπορείς να βρεθείς μπλεγμένος, γιατί να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο; Γιατί να μην παραδεχθείς απλά πως η ανθρωπιά και η επικοινωνία έχουν χαθεί; Αφού πλέον υπάρχουν πιο πολλές μελέτες για την αλληλεπίδραση μεταξύ του ανθρώπου και του υπολογιστή, παρά για την αλληλεπίδραση των ανθρώπων μεταξύ τους. Οι μελέτες που αφορούν τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων το μόνο που έχουν να αναφέρουν είναι η «εντυπωσιακή» αύξηση της επικοινωνίας μέσω υπολογιστή και κινητών συσκευών. Σε λίγο θα ξέρουμε μόνο να φλερτάρουμε γράφοντας... η επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο θα είναι για τους - ελάχιστους - πολύ τολμηρούς.

Καλή βδομάδα

Θα με ρωτήσετε και με το δίκιο σας: καλά τι σε έπιασε απόψε;
Και απαντώ: τίποτα. Το απόλυτο κενό με έπιασε κι αντί να το γεμίσω μιλώντας σε έναν αληθινό άνθρωπο, επιβεβαιώνω την αποξένωσή μου και γεμίζω το κενό μου πληκτρολογώντας.

Μόνο που πολύ φοβάμαι πως το κενό μου δεν γεμίζει έτσι. Μόνο αδειάζω μέσα μου δίνοντας χώρο σε περισσότερο κενό. Καλή βδομάδα!