Χριστούγεννα σου λέει μετά...

Λευκωσία 25 Δεκ. 2013. Χριστούγεννα. Ξυπνάω το πρωί με όλη τη διάθεση να προγραμματίσω. Αλλά πρώτα πρέπει να κλείσω το ξυπνητήρι μου και να πάω στην εκκλησία. Κοιτάω την ώρα. Είναι εφτά το πρωί. Τα μάτια μου τσούζουν κι έτσι τα κλείνω λίγο για να τα ξεκουράσω... όταν τα ανοίγω είναι ήδη δέκα και μισή. Έχασα και την εκκλησία αλλά και πολύτιμο χρόνο από τον προγραμματισμό. 

Μέχρι να φάω κάτι για πρωινό και να ντυθώ είναι ώρα να στείλω τις χριστουγεννιάτικες μου ευχές και να κάνω τα χριστουγεννιάτικά μου τηλεφωνήματα. Στο μεταξύ ενώ τελειώνω το τελευταίο μου τηλεφώνημα, ακούω τη μάνα μου να μιλάει με τη γιαγιά μου και να λέει ότι θα πάμε να την πάρουμε από τη Λάρνακα. Μιλάει αρκετά έντονα και φαίνεται πως η γιαγιά δεν θέλει να την φέρνουμε σπίτι μας. Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία και τελειώνω το τηλεφώνημά μου.

Έχει ήδη πάει δύο και μισή και πεινάω σαν λύκος... κατεβαίνω τρέχοντας και πάω στην κουζίνα με την ελπίδα κάποιος να μαγείρεψε κάτι να φάω! Πράγματι βλέπω ένα ταψί γεμιστά κι ένα ταψί πατάτες στο φούρνο, φακές σούπα, αρακά κάρυ, και ρύζι αναποφλοίωτο... προς μεγάλη μου απογοήτευση όμως... δεν δικαιούμαι να φάω τίποτα! Τα γεμιστά είναι για την επόμενη μέρα και μου ανακοινώνουν πως θα πάμε στη γιαγιά να φάμε... οπότε ξεκινάει ένας μαραθώνιος, να βάλω λίγο καλύτερα ρούχα να λούσω το μαλλί και να ξεκινήσουμε για Λάρνακα...

Πάμε στη γιαγιά τρώμε και πριν προλάβει το φαγητό να πάει κάτω, εγώ πρέπει ήδη να φύγω... είμαι καλεσμένος στην Φρειδερίκη. Ευτυχώς έχω κανονίσει από πριν τα σοκολατάκια που θα πάρω μαζί μου, οπότε όλα καλά. Μέχρι να φτάσω Λευκωσία όμως και να κάνω μπάνιο έχω ήδη αργήσει. Μετά χάνω τα παπούτσια μου και τα ψάχνω σε όλο το σπίτι. Ταυτόχρονα έχω βρει τα μικρόφωνα που ήθελε ο Πετρώνιος, αλλά συνειδητοποιώ πως δεν έχω καλώδια... γιατί μας τα κατούρησε ο σκύλος... τα μικρόφωνα ήταν λίγο πολύ δώρον άδωρον. Κι έχασα και χρόνο μέχρι να τα βρω... 

Δεν πειράζει σκέφτηκα, δεν έχω αργήσει και τόσο πολύ. Μια και δυο μπαίνω στο αυτοκίνητο και ξεκινάω. Στην διαδρομή (οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι) ο κάθε αργόσχολος που έκανε την χαλαρή του βόλτα βρέθηκε μπροστά μου. Κανείς δεν βιαζόταν! Άσε που σε όλα τα φώτα τροχαίας έχανα πάντα το πράσινο στο τσακ. Τα νεύρα μου κουρέλια. Κάποια στιγμή φτάνω στον προορισμό μου και την ώρα που παρκάρω συνειδητοποιώ πως ξέχασα τα σοκολατάκια... ρεζίλι των σκυλιών... 

Μάζεψα όσο κουράγιο είχα και χτύπησα το κουδούνι... για να συνειδητοποιήσω πως έχω πατήσει το λάθος κουδούνι. Ζήτησα συγνώμη και πάτησα το σωστό. Στην Φρειδερίκη καλά περάσαμε. Σταμάτησε λίγο η ατυχία... φεύγοντας όμως ξέμεινα από βενζίνη... 

Χριστούγεννα σου λέει μετά...