Κάθεσαι στο γραφείο και δεν είναι κανείς μαζί σου. Το φως ανοιχτό. Απόλυτη ησυχία. Άλλα τέσσερα άτομα κοιμούνται στο ίδιο σπίτι. Κάνεις τον απολογισμό της ημέρας. Μπορεί να μην βρήκες το κέντρο του στόχου σου ακόμα, αλλά πλησίασες πολύ. Θες να παινέσεις τον εαυτό σου αλλά είναι μεγάλη η ντροπή. Σχεδόν ένα τρίτο του αιώνα ζωής...
κι ακόμη ζεις στο πατρικό σου...
κι ακόμη ζεις στο πατρικό σου...
Τα μάτια σου πονάνε αλλά δεν λες να τα κλείσεις. Κάθεσαι στην καρέκλα του γραφείου σου και περιμένεις κάτι συνταρακτικό να συμβεί! Ε λοιπόν σου έχω νέα! Τίποτα δεν θα συμβεί. Απολύτως τίποτα δεν θα συμβεί εάν δεν το προκαλέσεις εσύ!
Ω! Μα τι συμβαίνει; Τινάζεσαι με τρόμο καθώς κάτι χτυπάει στα αλουμίνια του παραθύρου. Μετά το πρώτο σοκ, ακούς πως ότι κι αν είναι, χτυπάει ρυθμικά και με αυξανόμενο ρυθμό και ένταση! Βρέχει... κι αν έβγαινες έξω στη βροχή; Αναρωτιέσαι: Τι να πρωτοξεπλυνει πια αυτη η βροχη; Να ξεπλύνει τη ντροπή; Τις σκοτεινές σου σκέψεις; Τις τύψεις; Τις φωνές; Το θυμό; Τη θλίψη; Τον έρωτα και τον θάνατό του;
Κοιτάς το άπειρο μέσα σε μια οθόνη. Όλα τελείωσαν δεν αντέχεις άλλο. Τα μάτια σου κλείνουν και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Σύντομα θα κοιμάσαι. Κι όμως επιμένεις να κάθεσαι εκεί. Και να σκέφτεσαι τη μέρα που πέρασε.
Είχες πει πως δεν θα ερωτευτείς ξανά. Μα τώρα νιώθεις πως η καρδιά σου σε πρόδωσε. Τέλος. Δεν θα επιτρέψεις άλλες σκέψεις... θα πας για ύπνο για να γλυτώσεις. Ένα χαμογελάκι σου ξεφεύγει κι ανοίγεις το παράθυρο και πέφτεις στο κενό. Η μόνη στιγμή που είχες τον πλήρη έλεγχο του έρωτά σου, ήταν η στιγμή που τον τελείωσες. Καλημέρα.
No comments:
Post a Comment