Απλά κρυώνεις.

Κοιτάω τα δεκαοχτάχρονα στο μετρό της Αθήνας. Κρατάνε χεράκι και ταυτόχρονα δεν μπορούν να κρατήσουν τα κορμιά τους μακριά το ένα από το άλλο. Θα ήθελα να μπορούσα να δω το μέλλον τους. Πόσο καιρό θα κρατήσουν τα μέλια; Ποιος θα πληγώσει τον άλλον πρώτος; Θα μείνουν για πάντα μαζί;

Αυξήθηκαν οι ζητιάνοι. Παλιά ήταν τα παιδάκια με το ακορντεόν από το αεροδρόμιο μέχρι την Δουκίσσης Πλακεντίας. Τώρα είναι και η γυναίκα με τον άρρωστο άνδρα και η γυναίκα που είναι η ίδια άρρωστη και ο κακομοίρης με το καμένο πρόσωπο. Ειδικά τον τελευταίο γιατί δεν τον φροντίζει κανείς; Κι ύστερα κατεβαίνεις στη στάση κι είναι οι καρτοκινητές που δίνουν τζάμπα νούμερα και ο κλασσικός τυπάς που «σκοτώνει» ένα ρολόι και μια κολόνια για δέκα ευρώ.

Και φυσικά εδώ δεν είναι Κύπρος. Ήταν ωραία ηλιόλουστη αυτή η Δευτέρα όμως εδώ δεν είναι Κύπρος. Με το που έδυσε ο ήλιος άρχισε να με πιάνει ρίγος στη ραχοκοκαλιά από το κρύο. Θέλω να σκεπαστώ και να μείνω για πάντα σκεπασμένος όταν κρυώνω. Δεν το μπορώ αυτό το πράμα! Μεγάλωσα σε ένα νησί ζεστό, με τα καλοκαίρια να χτυπάνε πάντα σαραντάρια για πλάκα. Δεν τη φοβάμαι τη ζέστη. Στο κάτω – κάτω, άμα ζεσταίνεσαι, θα βγάλεις τα ρούχα σου, θα κάνεις κρύο ντους, κάπως θα δροσιστείς. Άμα κρυώνεις; Άμα όσα ρούχα και να βάλεις απλά κρυώνεις;