Φαίνεται πως έμαθα την έννοια της αυτοκτονίας από πολύ μικρός. Μάλιστα υπάρχει ζωγραφιά δική μου που απεικονίζει μια πολυκατοικία και μια φιγούρα στην ταράτσα έτοιμη να πηδήξει. Δεν θυμάμαι πιο συμβάν άκουσα και τι εξήγηση μου έδωσαν οι γονείς μου ξέρω πολύ καλά όμως πως από μικρός γνωρίζω και το πόσο λάθος είναι η αυτοκτονία.
Από τότε που έμαθα την έννοια της αυτοκτονίας λοιπόν υπάρχει μια έγνοια μέσα στο μυαλό μου. Μια σκέψη που μεγαλώνοντας δεν έφυγε ποτέ. Αν η αυτοκτονία είναι η μόνη επιλογή που μπορούμε να κάνουμε με ελεύθερη βούληση, γιατί να είναι ταυτόχρονα τόσο μεγάλη αμαρτία; Γιατί να έχει τόσο τρομερές συνέπιες;
Μοιάζει τόσο αντιφατικό τόσο τρομακτικό και τόσο θελκτικό ταυτόχρονα στο μπερδεμένο μυαλό μου. Πώς αλλιώς μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα στο Θεό και να του πεις: Ξέρεις φιλαράκο τα έκανες θάλασσα με τη δημιουργία! Μας έδωσες 5 αισθήσεις και μας είπες: ξέρεις δικαιούσαι να κοιτάς τον απαγορευμένο καρπό αλλά σε καμία περίπτωση μην το φας. Θέλω να πω: μύρισε τις σούβλες αλλά μη φας κρέας. Φάε γλυκά αλλά να μην έχουν αυγά μέσα. Να είσαι πρόσχαρος και να ζεις μέσα στον κόσμο αλλά μην πίνεις και μη καπνίζεις μαζί τους. Να κάνεις οικογένεια αλλά να μην κάνεις σεξ. Δικαιούσαι να αποχωρήσεις από αυτόν τον κόσμο όποτε εσύ το θελήσεις, αλλά αν το κάνεις οι συνέπειες θα είναι βαριές και αμετάκλητες.
Και τέλος πάντων που είναι αυτή η ομορφιά της δημιουργίας σου Κύριε; Άμα πας σε ένα δάσος είναι σαν να έχεις πάει σε όλα. Άσε που όσο πιο τροπικό το δάσος τόσο πιο πολύ κινδυνεύεις να βρεθείς στο μενού της διατροφής κάποιου άλλου ζώου, εντόμου ή παρασίτου, πράγμα που συχνά δεν έχει και τόσο ευεργετικές συνέπειες για την υγεία σου. Να απολαύσει κανείς τις ανθρώπινες σχέσεις; Πάντα όλοι κάτι θέλουν από εσένα για να σε κάνουν παρέα και στο τέλος της ημέρας το μάθημα που μας στέλνεις Κύριε είναι πως: μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας θα φύγουμε. Πάντα όλοι φεύγουν, είτε πεθαίνουν, είτε κάνουν άλλους φίλους και σε ξεχνάνε, είτε απλά τα έχετε πει όλα κάποια στιγμή και βαρεθήκατε ο ένας τον άλλον πλέον. Άρα ακόμα και εάν βρεις έναν άνθρωπο που να επικοινωνείς μαζί του διανοητικά σε πολλά επίπεδα, θα είσαι τυχερός εάν η επικοινωνία σας κρατήσει πάνω από έξι μήνες.
Τι να απολαύσει κανείς δηλαδή; Την νηστεία και την προσευχή που πρέπει αυστηρά να ακολουθήσει για να πετύχει κάτι σε μια επόμενη ζωή που δεν ξέρει καν με σιγουριά εάν υπάρχει;
Δηλαδή Κύριε έχεις σχεδιάσει έναν κόσμο γεμάτο αμαρτία και μας έχεις δώσει όλα τα εργαλεία για να την απολαύσουμε. Τελικά - και πολύ λυπάμαι που το γράφω αλλά - είσαι σαδιστής Κύριε.
Από τότε που έμαθα την έννοια της αυτοκτονίας λοιπόν υπάρχει μια έγνοια μέσα στο μυαλό μου. Μια σκέψη που μεγαλώνοντας δεν έφυγε ποτέ. Αν η αυτοκτονία είναι η μόνη επιλογή που μπορούμε να κάνουμε με ελεύθερη βούληση, γιατί να είναι ταυτόχρονα τόσο μεγάλη αμαρτία; Γιατί να έχει τόσο τρομερές συνέπιες;
Μοιάζει τόσο αντιφατικό τόσο τρομακτικό και τόσο θελκτικό ταυτόχρονα στο μπερδεμένο μυαλό μου. Πώς αλλιώς μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα στο Θεό και να του πεις: Ξέρεις φιλαράκο τα έκανες θάλασσα με τη δημιουργία! Μας έδωσες 5 αισθήσεις και μας είπες: ξέρεις δικαιούσαι να κοιτάς τον απαγορευμένο καρπό αλλά σε καμία περίπτωση μην το φας. Θέλω να πω: μύρισε τις σούβλες αλλά μη φας κρέας. Φάε γλυκά αλλά να μην έχουν αυγά μέσα. Να είσαι πρόσχαρος και να ζεις μέσα στον κόσμο αλλά μην πίνεις και μη καπνίζεις μαζί τους. Να κάνεις οικογένεια αλλά να μην κάνεις σεξ. Δικαιούσαι να αποχωρήσεις από αυτόν τον κόσμο όποτε εσύ το θελήσεις, αλλά αν το κάνεις οι συνέπειες θα είναι βαριές και αμετάκλητες.
Και τέλος πάντων που είναι αυτή η ομορφιά της δημιουργίας σου Κύριε; Άμα πας σε ένα δάσος είναι σαν να έχεις πάει σε όλα. Άσε που όσο πιο τροπικό το δάσος τόσο πιο πολύ κινδυνεύεις να βρεθείς στο μενού της διατροφής κάποιου άλλου ζώου, εντόμου ή παρασίτου, πράγμα που συχνά δεν έχει και τόσο ευεργετικές συνέπειες για την υγεία σου. Να απολαύσει κανείς τις ανθρώπινες σχέσεις; Πάντα όλοι κάτι θέλουν από εσένα για να σε κάνουν παρέα και στο τέλος της ημέρας το μάθημα που μας στέλνεις Κύριε είναι πως: μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας θα φύγουμε. Πάντα όλοι φεύγουν, είτε πεθαίνουν, είτε κάνουν άλλους φίλους και σε ξεχνάνε, είτε απλά τα έχετε πει όλα κάποια στιγμή και βαρεθήκατε ο ένας τον άλλον πλέον. Άρα ακόμα και εάν βρεις έναν άνθρωπο που να επικοινωνείς μαζί του διανοητικά σε πολλά επίπεδα, θα είσαι τυχερός εάν η επικοινωνία σας κρατήσει πάνω από έξι μήνες.
Τι να απολαύσει κανείς δηλαδή; Την νηστεία και την προσευχή που πρέπει αυστηρά να ακολουθήσει για να πετύχει κάτι σε μια επόμενη ζωή που δεν ξέρει καν με σιγουριά εάν υπάρχει;
Δηλαδή Κύριε έχεις σχεδιάσει έναν κόσμο γεμάτο αμαρτία και μας έχεις δώσει όλα τα εργαλεία για να την απολαύσουμε. Τελικά - και πολύ λυπάμαι που το γράφω αλλά - είσαι σαδιστής Κύριε.
No comments:
Post a Comment